رهسپاریم با ولایت تا شهادت

آرزومان کربلا بود و نجف جان و سر دادیم در راه هدف چفیه هایمان رنگ و بوی یاس داشت رنگ و بوی بیرق عباس داشت یاد شبهایی که ما بودیم و مین جستجوی مرگ در زیر زمین همدم شبهایمان سجاده بود حمله کردن خط شکستن ساده بود حسرت رفتن در این دل مانده است دست و پایم سخت در گل مانده است عاشقان رفتند و ما جا مانده ایم زیر بار غصه ها وا مانده ایم ........................................................ ...

دیروز از هرچه بود گذشتیم ،امروز از هر چه بودیم!آنجا پشت خاکریز بودیم واینجا در پناه میز!دیروز دنبال گمنامی بودیم وامروز دنبال مواظبیم ناممان گم نشود!جبهه بوی ایمان می داد واینجا ایمانمان بومی دهد! الهی...نصیرمان باش تا ازمسیر برنگردیم!وآزادمان کن تا اسیر نگردیم!شهید شوشتری..............................امروز برای شهدا وقت نداریماز عشق مگوقصه،که ما وقت نداریمباحضرت شیطان ...

...

سرمشق های آب بابا یادمان رفت رسم نوشتن با قلم ها یادمان رفت از روی کوکب بارها املا نوشتیم اما حسین فهمیده ها را یادمان رفت از روستا گفتیم و از صدق و صفایش اما صفای جبهه ها را یادمان رفت هی دم زدیم از یاد یاران و شهیدان اما وفای بر شهیدان را یادمان رفت از روی مردی شهادت مشق کردیم اما خداییش حفظ غیرت یادمان رفت شعر خدای مهربان را حفظ کردیم اما خدای مهربان را یادمان رفت...

«خوشبوترین گل سرخ برای من» عنوان اثری از منیژه جانقلیاست که از زاویه دید اول شخص، به روایت داستانی زندگی نرجس عطارنژاد (کاشانی)، میپردازد.وی از مادران شهیدایرانی است. در این کتاب داستان زندگی او از زمان ازدواج تا هنگامی که برای نخستینبار و به اشتباه خبر شهادت فرزندش را به اطلاعش میرسانند، شرح داده شده است.در صفحه 30 «خوشبوترین گل سرخ برای من» میخوانیم: «آن شب مثل شبهای گذشته با چشمانی اشکبار به به خواب رفتم. پدر به خوابم آمد. همان نگاه مهربان را داشت. لبخند از روی لبهایش محو نمیشد. اشک میریختم و تماشایش میکردم....

از سفر برگشته مردی از تبار کربلالاله ای روییده شد در لاله زار کربلااز سفر برگشته آن لبیک گویی که به شوقبود با هیهات من الذله یار کربلاذکر او یا لیتنی کنت معک با اشک چشمدر محرم بود هر جا سوگوار کربلاغنچه خندان ما لب تشنه پرپر شد ولیشد شکوفا بارها در نوبهار کربلانام او جاوید میماند چو عاشوراییاننام او در عاشقان بی شمار کربلابود بر پیشانی اش نام حسین بن علیشد به غربت پاکباز و پاسدار کربلاتا غبار غم زداید از ضریح زینب، اوشد اباالفضلی دگر در کارزار کربلااو علی اکبری دیگر شد و در ماه خونکرد جان خویش را آسان، نثار کربلاما رایت الا جمیلا در نگاهش جلوه کرد...